Szczygieł                            Carduelis carduelis

 

Występowanie

Jest to dość liczny i pospolity w całej Polsce gatunek lęgowy. Równie licznie zimuje w Polsce. Ponadto w całym kraju można obserwować w marcu i kwietniu oraz w październiku i listopadzie przelot dość licznych osobników z północy.

Biologia

Wiosną i latem jest typowym ptakiem większych parków i ogrodów, widnych obrzeży lasów liściastych i mieszanych, alei i dróg wysadzanych drzewami. W okresie tym żywi się tylko częściowo nasionami, w dużym zaś stopniu owadami. Gniazdo umieszcza na bocznej gałęzi kasztana, jabłoni lub innego drzewa liściastego. Jesienią i zimą przechodzi na pokarm roślinny. Żeruje wtedy na chwastach, bardzo często i chętnie na ostach i łopianie, rzadko kiedy jednak w poszukiwaniu ich pojawia się na bezdrzewnych polach; pozostaje raczej na skrajach ogrodów lub innych skupień drzew. Jest nieco płochliwszy niż inne zimujące łuszczaki; dystans ucieczki zazwyczaj przekracza 10 m.

Rozpoznawanie

Szczygieł, mniejszy niż inne łuszczaki, jest niewiele większy od czyżyka i czeczotki. Jego ubarwienie jest jaskrawe, kontrastowe, z charakterystycznymi, żółtymi lusterkami w skrzydłach, widocznymi zarówno w spoczynku, jak i w locie ptaka. Samiec różni się od samicy w tak niewielkim stopniu, że na odległość trudno je rozpoznać.

Głos

Śpiewem samca szczygła jest długa, urozmaicona pieśń bez wyraźnego początku i zakończenia, składająca się ze szczebiotliwych, lecz dźwięcznych fraz, dość luźno powiązanych ze sobą w jeden ciąg. Śpiew ten jest o wiele bardziej urozmaicony i szczebiotliwy niż głosy innych łuszczaków. Głos wabiący podobny jest do urywków śpiewu.

 

MENU
STRONA GŁOWNA

INDEX A-Z (POL)

INDEX A-Z (ŁAC)

GALERIA

KONTAKT

LINKI

 

 

 

 

 

  Created by wróbel